Założyciel Aave: Aave V4 może zrekonstruować rynek finansowania papierów wartościowych on-chain, a docelowa wielkość rynku sięga kilku bilionów dolarów

Według informacji ChainCatcher, założyciel Aave, Stani Kulechov, poinformował, że Aave V4 może zostać wykorzystane do przebudowy rynku finansowania zabezpieczonego papierami wartościowymi na blockchainie. Stwierdził, że finansowanie papierów wartościowych to jeden z największych, a jednocześnie najmniej zauważanych rynków na Wall Street. Pożyczki zabezpieczone papierami wartościowymi to już branża na poziomie bilionów dolarów: dzienne saldo amerykańskiego rynku repo wynosi około 12,6 biliona dolarów, margin lending sięga 1,3 biliona dolarów, a pożyczki zabezpieczone aktywami w sektorze wealth management przekraczają 400 miliardów dolarów. Na rynku pożyczek papierów wartościowych aktywa o wartości około 4,6 biliona dolarów są obecnie wypożyczane, a w 2025 roku sektor ten wygeneruje rekordowe 1,5 miliarda dolarów przychodów.

Aave V4, dzięki strukturze „hubu płynności + modularnych rynków”, umożliwia współdzielenie płynności na poziomie bazowym oraz tworzenie na wyższym poziomie rynków o różnych parametrach ryzyka, zakresie aktywów i zasadach działania. Aave V4 może obsługiwać trzy kluczowe scenariusze finansowania zabezpieczonego papierami wartościowymi: pożyczki pod zastaw papierów wartościowych, transakcje repo oraz pożyczki papierów wartościowych. Tokenizowane papiery wartościowe mogą być wykorzystywane jako zabezpieczenie do pożyczania GHO lub stablecoinów; transakcje repo można realizować poprzez zastaw tokenizowanych papierów wartościowych i pożyczkę stablecoinów z natychmiastowym rozliczeniem; w pożyczkach papierów wartościowych same tokenizowane papiery wartościowe stają się aktywami do wypożyczenia, a przychody z pożyczki trafiają bezpośrednio do posiadacza aktywów.

Stani stwierdził, że Aave V4 może działać jako pojedynczy, współdzielony hub płynności lub jako wiele hubów rozdzielonych według kategorii aktywów i ryzyka. Pierwsze rozwiązanie zapewnia większą głębokość płynności, drugie natomiast lepszą separację ryzyka. Jego zdaniem, w praktyce najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest rozpoczęcie od jednej, zunifikowanej płynności, a wraz z rozszerzaniem typów zabezpieczeń, stopniowe przechodzenie do struktury z wieloma hubami podzielonymi według kategorii i ryzyka.