Protokół z posiedzenia Rezerwy Federalnej: wszyscy 19 decydentów popierają podwyżkę stóp procentowych we wrześniu, ale ich motywacje są różne; większość przewiduje kolejne podwyżki w tym roku, sugerując brak pośpiechu w październiku.

Protokół z wrześniowego posiedzenia Fed ukazuje jednogłośne, jastrzębie stanowisko decydentów w kwestii podwyżki stóp procentowych, choć motywy ich poparcia dla tej decyzji są podzielone.

Zgodnie z protokołem z posiedzenia Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), które odbyło się w dniach 15–16 września i został opublikowany w środę, wszystkich 19 wysokich rangą urzędników Fed poparło podniesienie docelowego przedziału dla federalnej stopy funduszy o 25 punktów bazowych do poziomu 3,75%–4,00%. Była to pierwsza podwyżka Fed od lipca 2023 roku.

Z protokołu wynika, że „większość uczestników uznała, że przed końcem roku dalsze podwyższenie docelowego przedziału dla federalnej stopy funduszy może być właściwe.” Jednocześnie uczestnicy podkreślili, że podchodzą z otwartym nastawieniem do każdej kolejnej decyzji, a przyszłe posunięcia będą zależne od najnowszych dostępnych danych.

Dziennikarz Nick Timiraos, znany jako “nowy Fed Watch Newsletter”, podkreślił treść protokołu: „Odnośnie perspektyw polityki pieniężnej po obecnym posiedzeniu, większość uczestników uznała, że przed końcem roku ponowna podwyżka docelowego przedziału federalnej stopy funduszy może być właściwa.”

Po posiedzeniu słabsze od oczekiwanych dane z rynku pracy oraz sygnały od licznych urzędników o „braku pośpiechu w podwyżce”, sprawiły że rynek obecnie oczekuje, iż Fed raczej pozostawi stopy bez zmian na październikowym posiedzeniu i zdecyduje o kolejnej podwyżce w grudniu.

Zgodnie z narzędziem CME FedWatch, inwestorzy obecnie wyceniają prawdopodobieństwo podwyżki o 25 punktów bazowych na posiedzeniu Fed w dniach 27–28 października poniżej 20%, podczas gdy jeszcze kilka dni po wrześniowej decyzji było to około 70%. Opublikowany 14 października amerykański wskaźnik CPI może być kluczowym czynnikiem wpływającym na te oczekiwania.

Rentowność dwuletnich obligacji USA spadła w ostatnim tygodniu o ponad 12 punktów bazowych, obecnie oscylując wokół 4,78%. Jako jeden z najbardziej wrażliwych na politykę Fed terminów, spadek rentowności wskazuje, że rynek postrzega malejące prawdopodobieństwo kolejnych szybkich podwyżek w najbliższym czasie.

19 urzędników jednogłośnie poparło wrześniową podwyżkę, ale motywy są podzielone

Podczas wrześniowego posiedzenia urzędnicy Fed zgodnie uznali zasadność podwyżki stóp procentowych, lecz protokół wskazuje, że różnią się w ocenie, czy podwyżka była „ubezpieczeniem”, czy też odpowiedzią na szerszą presję inflacyjną.

„Wielu uczestników” uważało, że podniesienie docelowego przedziału stóp wynika z zarządzania ryzykiem – może być ubezpieczeniem na wypadek utrzymania się inflacji powyżej celu 2%, szczególnie jeśli popyt okaże się silniejszy od oczekiwań lub podaż zostanie ponownie zaburzona.

Jednocześnie inni urzędnicy uważali, że wyższa stopa jest po prostu konieczna, by zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się szoków, takich jak wzrost cen energii, na szersze spektrum dóbr i usług. Nieliczni są zdania, że podwyżka odpowiada wzrostowi poziomu neutralnych stóp procentowych.

Protokół wskazuje też, że część urzędników uznała, iż polityka przed wrześniową podwyżką była niewystarczająco restrykcyjna. „Kilku uczestników” stwierdziło, że ówczesna stopa była „nierepresyjna lub miała tylko niewielki efekt hamujący”.

To oznacza, że choć wszyscy poparli wrześniową podwyżkę, nie ma pełnej zgodności co do wejścia Fed w nową fazę wymagającą ciągłego i znaczącego zacieśniania polityki monetarnej.

Większość urzędników przewiduje jeszcze jedną podwyżkę w tym roku, ale brak wyraźnej pilności w październiku

Protokół sygnalizuje jastrzębie nastawienie do ścieżki polityki, ale nie potwierdza, że październikowa podwyżka jest przesądzona.

Z protokołu: „Większość uczestników uznała, że przed końcem roku dalsze podwyższenie docelowego przedziału dla federalnej stopy funduszy może być właściwe”. Czyli podczas wrześniowego posiedzenia większość spodziewała się przynajmniej jeszcze jednej podwyżki w 2023 roku.

Urzędnicy podkreślają jednak, że do każdej decyzji podchodzą „otwarcie”, a dalsze działania będą zależeć od napływających danych.

Takie podejście zgodne jest z niedawnymi wypowiedziami urzędników Fed.

Przewodniczący New York Fed John Williams oraz wiceprzewodniczący Fed Philip Jefferson ogłosili ostatnio, że Fed ma czas na dalszą ocenę sytuacji gospodarczej i nie musi się spieszyć z kolejną podwyżką. Ich wypowiedzi szybko ograniczyły rynkowe zakłady na październikową podwyżkę.

Dodatkowo amerykański raport o zatrudnieniu za wrzesień okazał się słabszy od prognoz, jeszcze bardziej obniżając oczekiwania na podwyżkę w tym miesiącu. Inwestorzy obecnie uważają, że Fed w październiku wstrzyma się z działaniem, poczeka na kolejne dane o inflacji i rynku pracy, a drugą podwyżkę rozważy w grudniu.

Inflacja nadal powyżej celu, wzrost cen energii i inwestycje w AI zwiększają ryzyka wzrostowe

Mimo że Fed ocenia, iż inflacja stopniowo słabnie, urzędnicy nie są wystarczająco przekonani wobec tempa jej spadku.

Protokół pokazuje, że praktycznie wszyscy uczestnicy uznali, że ryzyka inflacyjne są wyższe, a niektórzy zauważyli, że tendencja ta nasiliła się w ostatnich miesiącach. Urzędnicy wskazują, iż wzrost cen energii, ryzyka geopolityczne oraz cła mogą sprawić, że inflacja potrwa dłużej niż oczekiwano.

Gorączka inwestycji w AI była także ważnym tematem dyskusji o ryzyku inflacyjnym.

Część urzędników uważa, że AI napędza inwestycje i poprawia perspektywy wzrostu wydajności, ale może też podwyższać inflację poprzez wzrost popytu, kosztów i zapotrzebowania na finansowanie. Branża AI wykazuje także duży popyt na wykwalifikowanych pracowników, co może podwyższać płace związanych z tym stanowisk.

Protokół wskazuje, że inwestycje w AI napędzają firmowe wydatki, a ich skala i tempo „nieustannie przekraczają oczekiwania”.

Kolejni urzędnicy zauważają, że wzrost cen podstawowych towarów jest wciąż wysoki. Rosnący wpływ inwestycji w AI może wywołać presję na popyt i koszty, co zrekompensuje pozytywny wpływ wygasających ceł na inflację.

Gospodarka USA pozostaje odporna, warunki finansowe nadal wspierają wzrost

Odporność wzrostu gospodarczego była jednym z głównych argumentów za wrześniową podwyżką stóp Fed.

Protokół pokazuje, że kilku urzędników dostrzega wzmocnienie potencjału gospodarczego USA. Wydatki konsumenckie są trwałe, inwestycje firm wspierane przez budowę infrastruktury AI, a cała gospodarka rozwija się w stabilnym tempie.

Jednocześnie rynek pracy jest uznawany za bliski pełnego zatrudnienia.

Warunki finansowe także nie ograniczają wzrostu gospodarczego w wystarczającym stopniu. Mimo, że rentowności długoterminowych obligacji USA wzrosły ostatnio wyraźnie, wielu urzędników uważa, że ogólnie warunki finansowe nadal sprzyjają wzrostowi — w tym wzrost cen akcji i utrzymanie stosunkowo wąskich spreadów na obligacjach korporacyjnych.

Z protokołu wynika, że w odpowiednim okresie rentowności 2–10 letnich obligacji USA wzrosły o około 35 punktów bazowych. Urzędnicy uznają, że to zmiany realnych stóp są głównym powodem wzrostu rentowności długoterminowych obligacji.

Uczestnicy rynku identyfikują także ryzyka geopolityczne, niepewność związaną z programem repo amerykańskiego Departamentu Skarbu oraz dużą emisję prywatnego długu na finansowanie budowy infrastruktury AI, jako czynniki podwyższające premię terminową i rentowności obligacji USA.

Interwencja z lipca wsparła jena, działania Ministerstwa Finansów — bez użycia funduszy Fed

Wspólna interwencja USA i Japonii pod koniec lipca na rynku walutowym w celu wsparcia jena była działaniem Departamentu Skarbu USA i nie wykorzystała środków Fed.

Z protokołu wynika, że New York Fed „działał wyłącznie jako agent Departamentu Skarbu USA”, korzystając ze środków tego departamentu. Konto inwestycyjne Fed, tzw. Systemowy Portfel Operacji Otwartego Rynku (SOMA) nie uczestniczyło w tej operacji. Portfel ten obejmuje obligacje rządowe USA i inne papiery wartościowe posiadane przez Fed.

Protokół nie ujawnia dokładnych ram czasowych ani skali interwencji. W zeszłym miesiącu sekretarz skarbu USA Bessent powiedział, że Stany Zjednoczone wykorzystały w tej akcji jedynie „znikome” środki, zaznaczając, iż była ona zgodna z interesem USA.

Osłabienie jena staje się coraz większym problemem dla japońskich decydentów, gdyż podnosi ceny importu i koszty życia rodzin. Tymczasem Trump krytykował słabego jena, uznając to za nieuczciwą przewagę konkurencyjną dla japońskich producentów.

Interwencja z końca lipca była pierwszą wspólną akcją Tokio i Waszyngtonu od blisko 30 lat, celem wsparcia jena na rynku walutowym. Według danych japońskiego Ministerstwa Finansów, w ciągu jednego miesiąca do 26 sierpnia Japonia przeznaczyła rekordowe 15,4 biliona jenów (około 97,5 mld USD) na interwencje.

Minister finansów Japonii — Katayama Kaoru oraz sekretarz skarbu USA Bessent zasygnalizowali, że w razie potrzeby oba kraje mogą ponownie podjąć wspólne działania.