Bank Rezerw Nowej Zelandii podnosi stopy procentowe drugi raz z rzędu – banki centralne na świecie wchodzą w fazę „danych zależnych od zacieśniania”! „Wyżej i dłużej” wraca jako główny element wyceny rynkowej

Wiadomości z aplikacji Finanse Zhihui: Bank Rezerw Nowej Zelandii dwukrotnie z rzędu podniósł podstawową stopę procentową podczas posiedzenia dotyczącego polityki monetarnej, dążąc do ustawień polityki mniej stymulujących w celu przeciwdziałania potencjalnej presji inflacyjnej. Komitet polityki monetarnej Banku Rezerw Nowej Zelandii w środę w Wellington podniósł oficjalną stopę gotówkową o 0,25 punktu procentowego do 2,75%, zgodnie z powszechnymi prognozami ekonomistów. Nowa prognoza Banku Rezerw Nowej Zelandii pokazuje, że do końca roku możliwa jest kolejna podwyżka o 0,25 punktu procentowego, co zwiększa prawdopodobieństwo osiągnięcia neutralnego poziomu stopy procentowej na poziomie około 3%.

Zwraca uwagę, że najnowsza prognoza średniej oficjalnej stopy gotówkowej na czwarty kwartał, przedstawiona przez członków Banku Rezerw Nowej Zelandii, została niespodziewanie nieco obniżona z poprzednich 2,84% do 2,81%, a ponadto inflacja bazowa utrzymuje się stabilnie na poziomie 2,7%. W związku z tym jest to decyzja „podwyżka stóp z tendencją jastrzębią, lecz z ostrożnymi perspektywami”, co doprowadziło do spadku kursu dolara nowozelandzkiego do 58,59 centów oraz spadku rentowności dwuletnich obligacji skarbowych o 6 punktów bazowych do 3,59%. Wyraźnie pokazuje to, że priorytet Banku Rezerw Nowej Zelandii przesunął się z pobudzania gospodarki na zapobieganie utrwaleniu się ogólnej inflacji na poziomie 4,1%, lecz nie oznacza to szybkich, następujących po sobie podwyżek stóp w walce z inflacją.

Do 2 września, w obliczu pogorszenia sytuacji geopolitycznej na Bliskim Wschodzie, coraz silniejszych szoków energetycznych, przyspieszonego wzrostu deficytów budżetowych w krajach zachodnich, emisji obligacji przez rządy oraz firmy technologiczne, stymulującej wzrost premii terminowej, a także ponownego wzmocnienia ograniczeń inflacyjnych przez banki centralne na całym świecie, nastąpiła nowa fala globalnej wyprzedaży obligacji skarbowych o terminie 10 lat i dłuższym.

Dane statystyczne LSEG pokazują: rentowność amerykańskich 10-letnich obligacji wzrosła do 4,798%, rentowność 30-letnich do 5,27%; rentowność japońskich 10-letnich obligacji po raz pierwszy przekroczyła 3% od 1996 roku; niemieckie 10-letnie osiągnęły 3,35%, a brytyjskie 10-letnie 5,25%. Brent powrócił powyżej 92 dolarów za baryłkę, a konflikt USA-Iran dodatkowo wzmocnił łańcuch przekazu „inflacja energetyczna — oczekiwania podwyżek stóp — wzrost premii terminowej”.

Rentowność długoterminowych amerykańskich 30-letnich obligacji pozostaje powyżej 5% przez najdłuższy czas od 2006 roku. Konflikt USA-Iran przekształcił się z weekendowego „bombardowania wyspy Larak przez USA — ataku Iranu na bazę wojskową USA w Jordanii” w drugą rundę bezpośrednich starć w ciągu trzech dni.

We wtorek wojska USA intensywnie atakowały systemy obrony przeciwlotniczej, radary, obiekty morskie, pola minowe i infrastrukturę komunikacyjną Gwardii Rewolucyjnej Iranu, irańskie media donosiły jednocześnie o eksplozjach w Aviv, na lotnisku w Jiroft, w Chabahar, porcie Abbas, energetycznym centrum Asaluyeh oraz w pobliżu wyspy Qeshm; w odpowiedzi Iran zaatakował balistycznymi rakietami i dronami obiekty amerykańskie w Jordanii oraz ogłosił atak na cele amerykańskie w Bahrajnie. Istotny dla globalnego transportu energii cieśnina Ormuz stała się prawdziwym centrum działań zbrojnych. Dwa supertankowce, każdy przewożący około 2 mln baryłek saudyjskiej ropy, zostały w pobliżu Omanu w ciągu kilku minut trafione przez niezidentyfikowane obiekty latające.

Od Jackson Hole po Wellington, głos „jastrzębi” banków centralnych przebija globalne długoterminowe obligacje

Bank Rezerw Nowej Zelandii drugi raz z rzędu podniósł stopy o 25 punktów bazowych, zwiększając oficjalną stopę gotówkową do 2,75%, celem wycofania monetarnego bodźca i powstrzymania ogólnej inflacji na poziomie 4,1%; jednak prognoza średniej stopy na czwarty kwartał została obniżona z 2,84% do 2,81%, bez zobowiązania do kolejnej podwyżki w październiku.

Mimo podniesienia prognozy inflacji na trzeci kwartał do 3,9% oraz opóźnienia terminu powrotu do celu 2% do początku 2028 roku, inflacja bazowa pozostaje stabilna na 2,7%, a długoterminowe oczekiwania są dobrze zakotwiczone. Oznacza to, że Bank Rezerw Nowej Zelandii może raczej obserwować trwałość ożywienia gospodarczego i w grudniu omówić kolejną podwyżkę, zamiast automatycznie działać w październiku i grudniu; to podejście, wraz z ponownymi podwyżkami w Australii i wzmocnieniem ostrzeżeń inflacyjnych przez Walsh’a w USA, wspólnie pokazuje, że globalne banki centralne gwałtownie przechodzą od narracji o jednostronnych obniżkach stóp do etapu „zależności od danych, ostrożnego zacieśniania polityki monetarnej” oraz utrzymywania wysokich stóp przez dłuższy czas (tzw. higher-for-longer).

Walsh na Jackson Hole podkreślił, że Rezerwa Federalna musi zapewnić powrót inflacji do celu 2%, a jeśli nie będzie co do tego pewności, decydenci mają jeszcze wiele do zrobienia; jednocześnie osłabił prospektywną wskazówkę, wymagając od rynku wyceniania na podstawie danych ekonomicznych, a nie na podstawie deklaracji Fed-u. Walsh powiedział, że „najważniejszym celem Fed-u powinny być ceny”, a jeśli bazowa inflacja nie będzie spadać wystarczająco szybko, „decydenci mają jeszcze pracę do wykonania”; te jastrzębie wypowiedzi podniosły prawdopodobieństwo podwyżki stóp we wrześniu z 35,4% do 55,7%, a potem dalej do około 70%.

Société Générale i Barclays po wystąpieniu Walsh’a zmieniły stanowisko na jastrzębie, przewidując, że Fed we wrześniu i grudniu podniesie stopy o 25 punktów bazowych, podczas gdy wcześniej prognozowały brak działania przez cały 2026 rok. Barclays przeszło z „brak zmian w podstawowej stopie w tym roku” na dwie podwyżki, spodziewając się, że pod koniec roku przedział federalnych funduszy wyniesie 4,00–4,25%. Jednak na Wall Street nie ma konsensusu co do prognozy podwyżek; ekonomiści z Goldman Sachs uważają, że ostatnie dane dotyczące zatrudnienia i inflacji nie są wystarczające, by poprzeć wrześniowe działanie, i przewidują brak zmian przez cały 2026 rok oraz pierwszą obniżkę w czerwcu 2027.

Wystąpienie Walsh’a i szok cen ropy na Bliskim Wschodzie podniosły prawdopodobieństwo podwyżki stóp o 25 punktów bazowych w kontraktach futures do około 68,2% na wrzesień. W obliczu eskalacji konfliktów geopolitycznych, wzrostu rentowności długoterminowych obligacji oraz jastrzębiego stanowiska banków centralnych, złoto spadło w środę do $4 304,01 za uncję, co jest najniższym poziomem od ponad trzech tygodni i poniżej 200-dniowej średniej; srebro, platyna i pallad spadły odpowiednio o 1%, 1% i 1,4%. Dow Jones, S&P 500 i Nasdaq spadły odpowiednio o 0,79%, 0,71% i 1,03%, a Philadelphia Semiconductor Index o 2,1%, prezentując typową kombinację „wzrost cen ropy powoduje spadek obligacji + spadek metali szlachetnych i akcji wzrostowych”.

Bank Rezerw Nowej Zelandii podnosi stopy dwukrotnie, aby powstrzymać inflację, lecz podwyżka nie oznacza nagłego zatrzymania

Zgodnie z powszechnymi oczekiwaniami rynku, nowa prognoza Banku Rezerw Nowej Zelandii pokazuje możliwość kolejnej podwyżki o 0,25 punktu procentowego przed końcem roku. W oświadczeniu po posiedzeniu Bank stwierdził: „Komitet uważa, że stopniowe wycofywanie bodźców monetarnych jest właściwe — umożliwia powrót inflacji do celu 2% i wspiera wzrost gospodarczy oraz zatrudnienie. Przyszłe decyzje dotyczące polityki będą zależeć od oceny równowagi ryzyka inflacji średnioterminowej przez komitet.”

Bank Rezerw Nowej Zelandii rozpoczął w lipcu cykl zacieśniania polityki monetarnej, sygnalizując chęć stopniowego wycofywania stymulacji, ponieważ ogólna stopa inflacji przekroczyła docelowy przedział 1–3%. Chociaż w drugiej połowie roku może nastąpić ożywienie gospodarcze, co jeszcze bardziej zwiększy presję cenową, tego dnia decydenci nie byli już tak pilni w dążeniu do powrotu oficjalnej stopy gotówkowej do neutralnego poziomu 3% lub wyższego.

Kelly Eckhold, główny ekonomista Westpac Bank w Auckland, powiedział: „Bank Rezerw Nowej Zelandii jest nadal zdecydowany na dalsze podwyżki oficjalnej stopy gotówkowej, lecz obecnie wydaje się to raczej tematem na grudniową dyskusję niż kwestią, którą trzeba rozważyć zarówno w październiku, jak i grudniu.” „Przed zadeklarowaniem większej liczby podwyżek, komitet polityki monetarnej chce zobaczyć więcej dowodów na trwałość ożywienia gospodarczego.”

Po ogłoszeniu decyzji dolar nowozelandzki spadł o prawie 0,5 centa; o godzinie 15:02 czasu Wellington kurs wynosił 58,59 centa za dolara nowozelandzkiego. Rentowność dwuletnich obligacji skarbowych, wrażliwych na politykę, spadła o 6 punktów bazowych do 3,59%.

David Croy, starszy strateg stóp procentowych ANZ Group Holdings Limited w Wellington, powiedział, że obecnie trudno przewidzieć, czy krótkoterminowe stopy jeszcze się zmienią oraz czy dolar nowozelandzki będzie dalej spadał.

Powiedział: „Dotychczasowy wynik rynku jest całkowicie zgodny z dzisiejszym niespodziewanym, gołębim kierunkiem i skalą.” Wcześniejsze wyceny rynku zakładały, że — łącznie z dzisiejszą podwyżką — do końca roku skumulowana podwyżka wyniesie 33 punkty bazowe; jednak „biorąc pod uwagę prognozowaną przez Bank Rezerw Nowej Zelandii ścieżkę, która sugeruje mniejszą skalę podwyżek, a także brak deklaracji o podwyżce w październiku, reakcja rynku jest właściwa.”

Bank Rezerw Nowej Zelandii w protokole z posiedzenia stwierdził, że decyzja została podjęta jednomyślnie przez sześciu członków komitetu.

Prospektywna wskazówka Banku Rezerw Nowej Zelandii pokazuje, że średni poziom oficjalnej stopy gotówkowej w czwartym kwartale wyniesie 2,81%, poniżej prognozy z maja wynoszącej 2,84%. Jednak Bank przewiduje, że do połowy 2027 roku średnia stopa wyniesie 3,07%.

Komitet stwierdził: „Pod warunkiem spełnienia podstawowych założeń gospodarczych, członkowie oceniają, że oficjalna stopa gotówkowa może wymagać dalszego podwyższania.” „Jednak przyszła ścieżka oficjalnej stopy gotówkowej nie jest z góry określona.”

Przed ogłoszeniem decyzji inwestorzy obstawiali, że prawdopodobieństwo podwyżki Banku Rezerw Nowej Zelandii o 0,25 punktu procentowego podczas następnego posiedzenia w październiku wynosi około 65%, a podwyżka przed grudniem została już w pełni wyceniona przez rynek.

Wraz z przygotowaniami prawicowego rządu do kampanii wyborczej w listopadzie bazującej na lepszym zarządzaniu gospodarką, wzrost kosztów kredytowych byłby dla nich sytuacją bardzo niepożądaną. Premier Christopher Luxon jest w trudnym położeniu w sondażach, a główna opozycyjna Partia Pracy obiecuje, że jeśli wygra wybory, nada Bankowi Rezerw Nowej Zelandii podwójny mandat stabilizacji cen i maksymalnego zatrudnienia.

W porównaniu z cyklem polityki monetarnej w Australii po drugiej stronie cieśniny Tasmana, Nowa Zelandia dokonuje bardziej ciągłych korekt stóp. Australijski bank centralny w zeszłym roku łącznie obniżył stopy o 75 punktów bazowych, lecz ze względu na ponowny wzrost presji inflacyjnej w tym roku podczas trzech pierwszych posiedzeń anulował te obniżki. Ze względu na utrzymującą się sztywność inflacji, Australia obecnie stoi w obliczu apeli o dalsze podwyżki stóp.

W USA, przewodniczący Fed Kevin Walsh w zeszłym tygodniu podczas konferencji w Jackson Hole w Wyoming wygłosił ważne przemówienie, ostrzegając, że inflacja nie wykazuje znaczącego spowolnienia i stwierdzając, że jeśli presja cenowa nie zostanie szybko złagodzona, decydenci muszą podjąć działania. Po jego wypowiedzi oczekiwania na podwyżkę stóp wzrosły, co skłoniło inwestorów do większych zakładów na wrześniową podwyżkę Fed-u.

W Nowej Zelandii konflikt na Bliskim Wschodzie spowodował wzrost cen paliw i innych surowców, którego fala rozchodzi się po światowej gospodarce, podnosząc wskaźnik inflacji w drugim kwartale do 4,1%. Jednak mierząca inflację bazową Banku Rezerw Nowej Zelandii pozostaje na poziomie 2,7%, a oczekiwania inflacyjne są dobrze zakotwiczone.

Tego dnia Bank Rezerw Nowej Zelandii spodziewa się, że wskaźnik inflacji w trzecim kwartale spadnie do 3,9%, lecz będzie wyższy niż wcześniejsza prognoza 3,3%. Obecnie oczekuje, że inflacja powróci do celu 2% na początku 2028 roku, zamiast wcześniej prognozowanego trzeciego kwartału 2027 roku.

Komitet powiedział: „Wskaźniki perspektywiczne dotyczące inflacji oraz niewykorzystanej mocy gospodarczej są zgodne z realizacją celu średnioterminowego.” „Długoterminowe oczekiwania inflacyjne pozostają bliskie 2%, a większość wskaźników oczekiwań inflacyjnych na rok i dwa lata spadła od maja.”