Inubos ng Reserve Bank ng India ang reserbang dolyar para iligtas ang rupee: Biglaang bumagsak ng $50 bilyon ang foreign reserves, at ang $200 bilyong forward dollar na utang ay naging isang time bomb

Ang Reserve Bank ng India ay patuloy na nahaharap sa mas mabigat na gastusin upang ipagtanggol ang halaga ng rupee. Mula noong simula ng Setyembre, umabot na sa $50 bilyon ang nabawas sa foreign exchange reserves, at ang bukas na negative-dollar forward positions na umabot sa $200 bilyon, dagdag pa ang karagdagang $35 bilyon na forward dollar exposure sa banking system, ay itinutulak ang depensa sa exchange rate sa hangganan ng kakayahan nitong mapanatili.

Ang kasalukuyang round ng interbensiyon ng Reserve Bank ng India ay sunud-sunod na pinalakas: mula sa pagmo-mobilisa ng overseas remittance na umabot sa $133 bilyon sa loob ng wala pang tatlong buwan, hanggang sa direktang pagbubukas ng espesyal na window upang ilipat ang araw-araw na dollar-buying demand ng mga state-owned oil companies na umaabot sa $250 milyon hanggang $400 milyon mula market patungo sa central bank balance sheet, at muling pagpapasimula ng derivatives control na malaki ang nagbawas ng espasyo para sa speculative forex buying ng market participants. Panandaliang bumalik ang halaga ng rupee mula sa makasaysayang pinakamababa hanggang sa bandang 95, ngunit ang tatlong matinding panlabas na pressure—mataas na presyo ng langis, tumataas na inflation, at tumataas na US bond yields—ay lalo pang nagpapalabo sa kinabukasan ng rescue action na ito.

Ang mas malalalim na panganib ay naroon pa rin. Ang yield spread sa pagitan ng Indian at US 10-year government bonds ay bumagsak mula 600 basis points noong 2013 tungong halos 200 basis points, halos naglaho ang tradisyunal na rate buffer effect. Sa harap ng administratibong interbensiyon na halos nasa sukdulan, nagsimulang pag-usapan ng market ang isa pang solusyon—ang pagtaas ng buong yield curve upang muling buuin ang rate spread advantage, gamit ang price signal bilang pamalit sa administratibong utos. Ngunit mabigat din ang gastos nito, dahil direktang tataas ang domestic borrowing cost at lalong pipilayan ang growth na hirap na nga.

Pag-ubos ng Foreign Reserve at Forward Liabilities: Ang Tunay na Presyur sa Ilalim ng Tubig

Bumaba ang foreign exchange reserves ng Reserve Bank of India ng $50 bilyon magmula noong simula ng Setyembre, mas mabilis kaysa sa inaasahan ng merkado, na direktang sumasalamin sa lakas ng bangko sentral sa pagbebenta ng dollar sa spot market. Bagamat umaabot pa sa $73.4 bilyon ang nai-report na reserba, natatakpan nito ang mas seryosong struktural na presyur.

Ang paggamit sa spot market ay maliit na bahagi lamang ng kabuuan. Ang negative-dollar forward book ng Reserve Bank of India ay umabot na sa $200 bilyon, na nangangahulugan ng malaking obligasyon nito sa future dollar settlement sa forward market. Samantala, ang banking system ay nahaharap sa karagdagang $35 bilyon na forward dollar exposure dahil sa kinakailangang interest payments mula sa remittance deposits—ayon sa obserbasyon ng Observatory Group analyst, ex-banker at dating securities regulator na si Ananth Narayan.

Ang ganitong pagdami ng struktural na dollar liabilities ay bawat spot intervention na ginagawa ay lalo pang nagpapabigat ng pressure sa forward na pagbabayad. Ngayon, umakyat ang mobilization ng remittance dollar deposits sa $133 bilyon—mahigit limang ulit kaysa $26 bilyon noong 2013, ngunit hindi tulad ng 2013, hindi nito napigilan ang pagbagsak ng reserves—sa katunayan ay patuloy pa itong bumababa. Bagamat nailipat ng mga bangko ang exchange rate risk sa central bank, kailangan pa ring maghanap ng dollar upang magbayad ng interest sa remittance depositors, kaya lumalaki pa ang forward dollar demand.Kapag tuluy-tuloy ang market pessimism, biglang tataas ang rolling cost ng forward positions, na lalong magpapaliit ng policy space ng central bank.

Mas Malawak na Administratibong Hakbang, Hindi Pangmatagalang Solusyon

Ayon sa artikulo ng Pangalawang-balatakalang Mundo, simula Oktubre 12, 2026, nagbukas ang Reserve Bank of India ng espesyal na window kung saan direkta itong nagbibigay ng foreign exchange sa mga state-owned refiner na Indian Oil (IOC), Hindustan Petroleum (HPCL), at Bharat Petroleum (BPCL) sa pamamagitan ng tinukoy na bangko—hindi dumadaan sa spot market. Ayon sa ulat nina Rishi Radia at Lu Sun mula Goldman Sachs, umaabot sa $120 bilyon ang taunang dollar demand ng tatlong refiners, at nawala na sa spot market ang pinakamalaking dollar buyer na nagpapababa sa rupee noon.

Gayunman, diretsahang sinabi sa ulat ng Goldman Sachs: “Hindi nagbago ang totoong dollar demand, lumipat lang sa foreign reserves ng Reserve Bank of India ang pagsu-supply nito.” Nabawasan man ang pressure sa rupee sa spot market, ang kapalit nito'y mas mabilis na pagkaubos ng reserves—basta mataas ang presyo ng langis sa $100, bawat bariles na iniimport ay direktang sumisipsip ng foreign reserve.

Kasabay nito, muling ipinapatupad ng Reserve Bank of India ang mga derivative control na panandaliang ginamit noong Abril sa panahon ng matinding pressure: ipinagbawal ang rebooking ng kinanselang rupee foreign exchange derivative contracts; binawasan nang 95% mula $100 milyon pababa sa $5 milyon ang maksimum na foreign exchange derivative position na maaaring buksan nang walang dokumentadong exposure; at sa mga forex hedging contracts na lampas $2 milyon, kailangan ng 20% cash margin deposit. Tinukoy ng Goldman Sachs na ang huling hakbang ay “disguised increase ng hedging cost.”

Mapapansin ding may obvious loophole ang mga kontrol na ito: Hindi sakop nito ang offshore banks na hindi authorized dealer ng Reserve Bank of India, kaya inaasahan ng Goldman Sachs na “dadaloy ang iba pang hedging demand sa NDF market,” at ang pagtaas ng restriction sa onshore market ay posibleng magpabilis sa migration ng hedging activity offshore.

Aral ng 2013: Ang Presyo ng Administratibong Interbensiyon

Ang kasalukuyang diskarte ng Reserve Bank of India ay halos kapareho ng ginawa noong “taper tantrum” crisis ng 2013, ngunit hindi dapat kalimutan ang leksiyon ng kasaysayan. Noong 2013, nagpatupad din ang naguguluhang Reserve Bank of India ng sunod-sunod na administratibong paraan, at minsang tinaas ang overnight rate ng 200 basis points sa isang hakbang, itinaas ang short-term rate sa 10.25%! Bagamat pansamantalang natigil ang tuluyang pagbaba ng rupee, nagdulot ito ng krisis sa working capital ng negosyo, at ang bangko, matapos makinabang ng isang quarter ng mataas na interest loan, ay binalutan ng mahabang panahong problema sa asset quality, habang ang mga labis na nang-utang na kumpanya ay nagsimulang mag-default.

Ngunit, ang tunay na pagbuti ng sitwasyon ay hindi nanggaling sa mass administrative tools, kundi nang magtalaga si Raghuram Rajan bilang central bank governor at nagpakilala ng inflation targeting committee, na gumamit ng institusyonal credibility upang muling makuha ang tiwala ng market, kaya naglaho rin ang presyur sa rupee.

Sa kasalukuyan, simula nang maupo si Governor Sanjay Malhotra noong Disyembre 2024, nagbaba na siya ng total na 125 basis points sa policy rate, at sa loob ng 12 buwang nakabili ang Reserve Bank ng India ng record na dami ng government bonds—lagpas pa sa unang taon ng pandemya. Ngunit ang unang pagtaas ng 25 basis points ay nitong buwang ito lang naipatupad, at dalawa sa anim ng monetary policy committee ang tumutol pa na gawing “calibrated tightening” ang stance mula neutral. Ayon sa consensus, sobra ang Reserve Bank sa pagtugon sa pangangailangan ng budget ng New Delhi, pero kulang sa mahigpit na laban sa inflation.

Pagkipot ng Rate Spread: Halos Wala nang Defense

Noong 2013, ang 10-year government bond yield spread ng India at US ay lampas 600 basis points—sufisyente para magsilbing rate buffer effect at tumaas ang global capital na manatili sa Indian assets kahit may presyur. Ngayon, bumaba na ito sa 200 basis points, at lumiit na ang talagang atraksyon ng Indian assets.

Ang mabilis na pagliit ng spread ay nangangahulugan na hindi na puwedeng umasa ang Reserve Bank of India sa mataas na yields bilang panangga para mapanatili ang foreign investment. Ayon sa Pangalawang-balatakalang Mundo, umabot na sa $31 bilyon ang netong benta ng foreign investors sa Indian stocks ngayong taon, at $72 bilyon ang netong binili ng domestic institutions—kitang-kita ang structural na capital outflow pressure.Sa ganitong kalagayan, kung puro dollar pa rin ang ibebenta para i-stabilize ang exchange rate, para lang itong pagtutulak ng kakarampot na reserba laban sa tuloy-tuloy na paglabas ng pera.

Pagtaas ng Yield Curve: Praktikal Bang Alternatibo sa Administratibong Interbensiyon?

Sa harap ng nalalapit na limitasyon ng administratibong interbensiyon, pinag-uusapan ang alternatibong hakbang: magbenta ang Reserve Bank of India ng bonds sa mga bangko para pataasin ang buong yield curve, hindi lang ang short-term rates. Ang 10-year yield ay malapit na kaugnay ng liquidity ng mga bangko, kaya maaaring mag-reset ng long-term rates sa pamamagitan ng liquidity withdrawal upang muling mabuo ang yield advantage ng India kontra sa US bonds.

Ang pangunahing lohika dito, kung pahihintulutan o aktibong itutulak ng Reserve Bank of India ang pagtaas ng government bond yield, muling lalaki ang yield spread, kaya posibleng bumalik ang foreign capital at mapahupa ang depreciation pressure sa rupee. Hindi tulad ng direktang pagbenta ng dollar, hindi mauubos ang foreign reserves at hindi dadami ang forward dollar liabilities—mas sustenable ito sa prinsipyo.

Ngunit hindi dapat maliitin ang gastos nito. Ang pagtaas ng yield curve ay siguradong magtataas ng domestic borrowing cost, na direktang tatama sa ekonomiyang may credit demand na halos 20%. Mahigit 50% ng current credit demand ay galing sa personal loans, at ang karamihan ng korporasyong humihiram ay para lang dagdagan ang imbentaryo dahil sa inflation, at hindi para sa bagong investment. Kapag pinataasan ang short-term rates, maaaring mag-invert ang yield curve, magbaba ng bank spreads, at muling patayin ang credit engine.

Dagdag pa rito, pipilitin ang gobyerno na mangutang nang mas mataas ang interest sa panahon ng El Niño na nagdudulot ng tagtuyot at pagtaas ng rural welfare spending—magpapalala sa problema ng matagal nang fiscal vulnerability ng India. Ayon sa Pangalawang-balatakalang Mundo, inaasahan ni Goldman Sachs economist Santanu Sengupta na may karagdagang 25 basis points na taas sa policy rate ngayong Disyembre, at karagdagang 50 basis points pa bago mag-first half ng 2027, para maabot ang policy rate na 6.25%.

Ang $50 bilyong foreign reserve depletion at $200 bilyong forward dollar liabilities ay nagpapakita na hindi na kayang tumagal ng kasalukuyang paraan ng Reserve Bank of India na manghimasok sa market. Ang aral mula sa 2013 ay nagtuturo na ang tagumpay o pagkatalo ng currency defense ay nakasalalay sa kakayahan ng central bank na ibalik ang market credibility, hindi sa dami ng administratibong tools. Sa pagpili sa pagitan ng administratibong paraan at price signal, doon malalaman ang tunay na kinabukasan ng digmaan para sa rupee.